جامانده های کربلا

جامانده‌های کربلا

جامانده‌های کربلا، محرومان از عشق نیستند؛ تنها مشتاقانی هستند که هنوز فرصت دیدار حرم مطهر امام حسین علیه‌السلام برایشان فراهم نشده است. آنان هر سال با آغاز موسم زیارت، دلشان را همراه زائران راهی می‌کنند؛ با هر «لبیک یا حسین» اشک می‌ریزند، با هر قدم زائران دعا می‌کنند و از دور، سلام خود را به ساحت سیدالشهدا علیه‌السلام می‌رسانند. شاید جسمشان از کربلا دور باشد، اما دلشان سال‌هاست در بین‌الحرمین خانه کرده است.

جاماندن از کربلا، اگرچه حسرتی بزرگ بر دل عاشقان می‌گذارد، اما به معنای دور ماندن از مکتب حسین علیه‌السلام نیست. چه بسیار کسانی که هرگز توفیق زیارت نیافته‌اند، اما با اخلاق، ایثار، خدمت به مردم، یاری نیازمندان و وفاداری به ارزش‌های عاشورا، رهرو راستین آن حضرت بوده‌اند. راه امام حسین علیه‌السلام تنها از جاده نجف تا کربلا نمی‌گذرد؛ از دل‌هایی می‌گذرد که برای خدا، حق، عدالت و انسانیت می‌تپند.

جامانده‌های کربلا، هرگاه نام اربعین را می‌شنوند، دلشان به راه می‌افتد. گویی در میان خیل زائران قدم برمی‌دارند، گرد و غبار مسیر را بر چهره احساس می‌کنند و در خیال خود، گنبد طلایی را می‌بینند. آنان با اشک، زیارت عاشورا می‌خوانند، با سلام از راه دور، دل خود را به حرم می‌رسانند و امید دارند که سلامشان بی‌پاسخ نماند.

اما انتظار نیز عبادت است. چه بسا خداوند برای هر اشک دلتنگی، پاداشی بزرگ‌تر از آنچه در تصور ماست مقدر کرده باشد. اگر امروز قسمت ما حضور در کربلا نیست، می‌توانیم با دستگیری از یتیمان، اطعام گرسنگان، کمک به نیازمندان، دلجویی از غمگینان و زنده نگه داشتن یاد و پیام عاشورا، خود را در شمار خدمتگزاران سیدالشهدا علیه‌السلام قرار دهیم.

امام حسین علیه‌السلام تنها زائران حرمش را نمی‌خواند؛ دل‌های عاشق را نیز می‌بیند. گاهی فاصله میان یک دل شکسته و حرم، از فاصله میان زمین و آسمان کوتاه‌تر است. آنچه انسان را به حضرت نزدیک می‌کند، تنها قدم‌ها نیست؛ اخلاص، محبت، معرفت و عمل به راه اوست.

پس ای جامانده کربلا، ناامید نباش. شاید امسال قسمت نشده باشد، اما صاحب این حرم کریم است و دعوت او خاتمه ندارد. دل را حسینی نگه دار، راه او را ادامه بده و یقین داشته باش که هیچ اشک صادقانه‌ای، هیچ سلام از راه دوری و هیچ آرزوی خالصانه‌ای در پیشگاه خداوند گم نمی‌شود.

السلام علیک یا اباعبدالله الحسین علیه‌السلام

خدایا، روزی فرا رسد که همه جاماندگان کربلا، با چشمانی اشک‌بار و دل‌هایی سرشار از شکر، در کنار ضریح نورانی سیدالشهدا علیه‌السلام بایستند و بگویند: «الحمدلله الذی رزقنا زیارة الحسین علیه‌السلام.»